Όχι όπως πριν!

Το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα για την Αριστερά, και ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με κουκούλωμα και τακτικές που αποσκοπούν απλά στη διάσωση λίγων κοινοβουλευτικών εδρών. Αυτό δεν θα το επιτρέψει ο λαός του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν, σε συνθήκες βαθιάς κρίσης αλλά και υποχώρησης του δικομματισμού, η Αριστερά καταγράφεται ως «μία από τα ίδια», πρέπει να αναρωτηθεί για τις αιτίες, και να αντιδράσει. Γρήγορα, αποφασιστικά, κι όχι σαν παρατηρητής ουδέτερος και ανίκανος να επηρεάσει τις εξελίξεις. Οι μέχρι τώρα ευκαιρίες στραγγαλίστηκαν από μικρότητες που δείχνουν έλλειψη συναίσθησης της ευθύνης. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει και μπορεί να συνεχίσει να «αυθαδιάζει» – δηλαδή να οικοδομεί την ελπίδα για όσους δεν έχουν φωνή, να απειλεί το χρεοκοπημένο σημερινό σύστημα και τους δικομματικούς εκφραστές του. Για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει όλοι όσοι νοιάζονται αυτή την προσπάθεια να φωνάξουν: Όχι όπως πριν! Πρέπει να αλλάξουν πολλά. Τώρα, όχι «μετά». Χρειάζεται σαφής πολιτική γραμμή αντιπαλέματος της καταστροφής που φέρνει η κρίση. Χρειάζεται συλλογική ηγεσία και δράση. Χρειάζεται ουσιαστική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, και εφαρμογή όλων των αποφάσεων. Όχι όπως πριν!
[από την εφημερίδα «Αριστερά!», φύλλο 269]

Αποσπάσματα από τη δήλωση του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκου Αλαβάνου
«Οι δύσκολες αυτές μέρες είχαν και τη χρησιμότητά τους. Αναδείχθηκαν προβλήματα, δύσκολα αλλά επιλύσιμα, έξω από το ημίφως κομματικών γραφείων. Αναδύθηκε ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα στις φίλες και τους φίλους μας. Απελευθερώθηκε, έστω και με τη μορφή της οργής ή της διάθεσης για παραίτηση, ένα πανίσχυρο συναίσθημα αγάπης για το πρωτότυπο εγχείρημά μας.
Αυτό το συναίσθημα είναι η μεγάλη μας δύναμη. Γιατί δίπλα στη σύγχυση του σήμερα τρέφεται η ελπίδα του αύριο. Μπορούμε λοιπόν. Όλοι μαζί.
Μπορούμε γρήγορα να ανακτήσουμε την πολιτική πρωτοβουλία, που κάμφθηκε σοβαρά την προεκλογική περίοδο, ως η ουσιαστική, κινηματική, ριζοσπαστική δύναμη της αντιπολίτευσης απέναντι στη ΝΔ με προωθημένες προτάσεις και με πολιτικό σχέδιο έξω από τα όρια του δικομματισμού. Μπορούμε να αναζωπυρώσουμε τους δεσμούς εμπιστοσύνης με το μεγάλο δημοκρατικό ρεύμα της κοινωνίας που θέλει αλλαγή σε βάθος. Με τον κόσμο της φτώχειας, των υποβαθμισμένων συνοικιών, της ανεργίας, της αβεβαιότητας. (…)
Έχουμε προ πολλού φθάσει στο σημείο τομής. Κάθε καθυστέρηση ή αναβολή θα είναι αρνητικά καθοριστική. Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το κόμμα μου ο Συνασπισμός, μπορούν πια να κατανοήσουν ότι η πρόκληση δεν είναι να ελέγχουν το σχήμα συνεργασίας, ή να το βλέπουν ως διαπραγμάτευση μηχανισμών αλλά να το εμπνέουν, να το πυροδοτούν, να γονιμοποιούν την κοινή δράση, να φέρνουν ιδέες, να φιλοξενούν τους ανθρώπους της διανόησης και της τέχνης, χωρίς τους οποίους είμαστε άνυδρο τοπίο.
Τα μέλη και οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πια το δικαίωμα να έχουν ρόλο και λόγο, να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους, να βάζουν αυτοί τη σφραγίδα τους στις πολιτικές κατευθύνσεις και την εκλογή όχι αρχηγού, αλλά συλλογικής ηγεσίας. Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του φθινοπώρου είναι το σημείο δοκιμής για όλους μας. Και για μένα. Με τις μικρές μου δυνάμεις από σήμερα συμμετέχω σε αυτή τη προσπάθεια. Όχι μόνο ως Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας. Αλλά και ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικώ να έχω την κόκκινη κάρτα για να ψηφίσω στη Συνδιάσκεψη.»
[Αθήνα, 22/6/2009 - διαβάστε ολόκληρη την ανακοίνωση στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ]

Φεστιβάλ Resistance 2009

Μετά τη μεγάλη επιτυχία του περσινού φεστιβάλ -με τη συμμετοχή αγωνιστών και οργανώσεων από 22 χώρες και την παρουσία χιλιάδων ανθρώπων- η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ) διοργανώνει τη 2η Διεθνή Συνάντηση Κινημάτων Resistance 2009. Στις 26, 27, 28 Ιούνη στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και με κεντρικό σύνθημα «ή εμείς ή αυτοί».
Στο περιβάλλον της κρίσης, συζητάμε για τις εξεγέρσεις και τους αγώνες, το μοναδικό δρόμο για να σταματήσει η ολοκληρωτική επίθεση στους λαούς, τον εργαζόμενο κόσμο, τη φύση. Σε μια περίοδο που ο καπιταλισμός δε μπορεί να δώσει καμιά ελπίδα και προοπτική, η Αριστερά στην Ευρώπη ενώνεται, συντονίζει τα βήματά της, στέκεται αντίπαλος.
Τον Δεκέμβρη χιλιάδες νέοι άνθρωποι έδωσαν ένα ηχηρό μήνυμα αλλά και μια υπόσχεση: Οι ανάγκες μας θα βγουν στο προσκήνιο! Στο Resistance 2009 και για τρεις μέρες, ο κόσμος των κινημάτων οργανώνεται απέναντι στον κόσμο της βαρβαρότητας, του πολέμου, του κεφαλαίου. Στο φεστιβάλ θα συμμετέχουν αντιπροσωπείες από: Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Χώρα των Βάσκων, Πορτογαλία, Τουρκία, Αργεντινή, Αϊτή, Κούβα, Βενεζουέλα, Λίβανο, Παλαιστίνη, Βουλγαρία, Γεωργία, Ουκρανία κ.ά.

Αναλυτικά το πρόγραμμα δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα http://www.resistancefestival.gr

Αποτέλεσμα ευρωεκλογών - Συνέντευξη τύπου ΚΟΕ (11/6/2009)

Πραγματοποιήθηκε στις 11 Ιουνίου στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ συνέντευξη Τύπου της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας (ΚΟΕ) με θέμα την αποτίμηση των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών. Στη Συνέντευξη Τύπου μίλησαν οι Ελένη Σωτηρίου, υποψήφια στη δεύτερη θέση του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ, Ρούντι Ρινάλντι και Νίκος Γαλάνης, μέλη της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και στελέχη της ΚΟΕ. Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης (καθώς και σχετικό βίντεο) βρίσκεται στην κεντρική ιστοσελίδα της ΚΟΕ (www.koel.gr) και στην ακόλουθη διεύθυνση:
http://www.koel.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3287:-1162009&catid=25&Itemid=33

Δημοσιεύουμε εδώ τη δήλωση της Ελένης Σωτηρίου, με την οποία ξεκίνησε η συνέντευξη Τύπου:

«Θέλω καταρχήν να ευχαριστήσω όλους όσους υποστήριξαν το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και όσους μας ψήφισαν. Θέλω να ευχαριστήσω τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα μέλη, τα στελέχη και τους φίλους της ΚΟΕ που με στήριξαν και με στηρίζουν ακόμα.
Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών κρίνεται αρνητικό. Θα ήθελα να σημειώσω ότι σ' αυτές τις εκλογές δεν συζητήθηκε το κεντρικό πολιτικό ζήτημα της κρίσης, στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Και επίσης δεν συζητήθηκε το σύγχρονο αδιέξοδο της Ε.Ε. και του σχεδίου πολιτικής ενοποίησής της. Αυτές οι ευρωεκλογές στην ουσία ήταν το πρώτο μέρος μιας αντιπαράθεσης σε εθνικό επίπεδο. Ή, αν θέλετε, η εισαγωγή σε μια προεκλογική περίοδο που συνεχίζεται και εκτυλίσσεται καθημερινά.
Αυτά τα αναφέρω γιατί ακούγονται πολλά σχετικά με ευρωπαϊκά ή αντιευρωπαϊκά πρόσωπα, ευρωπαϊκούς ή αντιευρωπαϊκούς προσανατολισμούς κ.λπ. Κι επειδή στις μέρες μας η εικόνα είναι αυτή που έχει υποκαταστήσει την έννοια, και δυστυχώς και την πραγματικότητα, θα ήθελα να βάλω μερικά στοιχεία αυτής της πραγματικότητας:
Το πρώτο σημείο: Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας, από το 2004 υποστήριξε το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζοντας πολύ καλά και τα πολιτικά πρόσωπα και τις αντιφάσεις αυτού του ενωτικού εγχειρήματος, αλλά και του Συνασπισμού πιο συγκεκριμένα. Κάθε ενωτικό εγχείρημα έχει θετικό πρόσημο. Όταν προσδιορίζεται από την ανάγκη και όταν θέτει στόχους με σκοπό να υπηρετήσει τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Εμείς σαν Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας, πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα και στην κοινωνία, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να αλλάξουν τα πράγματα στην Αριστερά. Δεν θεωρήσαμε, ούτε θεωρούμε, ότι οι γενικές θέσεις και απόψεις μας είναι αυτές οι οποίες θα προταχθούν σ' ένα οποιοδήποτε ενωτικό εγχείρημα. Οι θέσεις μας κι οι απόψεις μας ήταν γνωστές από το 2004, και στην τότε ηγεσία του Συνασπισμού και στους βουλευτές του Συνασπισμού που εκλέχτηκαν το 2004 και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ που αναδείχτηκε το 2007. Εμείς όμως σ' όλη αυτή τη διάρκεια της κοινής ενωτικής προσπάθειας, αυτού του εγχειρήματος, εκφραστήκαμε και εκφραζόμαστε με βάση τα συμφέροντα του ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο κάναμε και σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και ως ΚΟΕ αλλά και εγώ προσωπικά σαν υποψήφια. Έχουμε δηλώσει και είναι γνωστό, αλλά να το επαναλάβουμε, ότι σεβόμαστε απολύτως το πλαίσιο, τις διακηρύξεις, τις θέσεις του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Το δεύτερο σημείο: Η υποψηφιότητα της ΚΟΕ στο πρόσωπό μου χτυπήθηκε δημοσίως, χτυπήθηκε πάρα πολύ πριν την προεκλογική περίοδο, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και δυστυχώς συνεχίζεται κάτι τέτοιο και σήμερα. Στην ουσία δεν χτυπιέται το πρόσωπό μου, χτυπιέται το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Η επίθεση αφορά το εγχείρημα γενικά της ριζοσπαστικής και ενωτικής αριστεράς. Και δυστυχώς θέλω να πω ότι σ' αυτή την επίθεση είναι, αντικειμενικά, μαζί συγκροτήματα, συντηρητικοί πολιτικοί παράγοντες, η ακροδεξιά, όπως και τμήμα ανθρώπων που αυτοανακηρύσσονται ανανεωτικοί και αριστεροί, ξεχνώντας ότι έκαναν χρόνια να ξεφύγουν από το 1,5% έχοντας φιλοευρωπαϊκές θέσεις ακόμα και σε ευνοϊκό περιβάλλον, όταν η Ευρώπη και το ευρωπαϊκό ιδεώδες είχε και μία αίγλη.
Τέλος, θεωρώ ότι πρέπει να σταματήσει ο εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος υπάρχει μέσα στην Αριστερά, αν θέλει να λέγεται Αριστερά. Γιατί σε περιόδους κρίσης, το άμεσο, το καθοριστικό καθήκον που έχει η Αριστερά είναι να ενώσει τους εργαζόμενους, τους νέους και όλους όσους χτυπιούνται από την κρίση. Ενώνοντας πρώτη η ίδια τα τμήματά της, παρ' όλες τις διαφορές τους, οι οποίες είναι δευτερεύουσες μπροστά στην κρίση.»

Ρήξη με την "Ευρωπαϊκή Ένωση" της κρίσης

Το υπερκράτος των Βρυξελλών λειτουργεί σαν δόρυ αλλά και σαν ασπίδα του κεφαλαίου. Σαν δόρυ, γιατί από εκεί ξεκινούν οι πιο βαθιές και αντιδραστικές ρυθμίσεις. Σαν ασπίδα, γιατί είναι αυτό που αποκρούει τις όποιες αποφάσεις επιμέρους κρατών, που ξεφεύγουν (έστω στοιχειωδώς) από το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο, κάτω από την πίεση μεγάλων κινημάτων. Μην ξεχνάμε ότι η Κομισιόν δεν είναι απλά διορισμένη από τις κυβερνήσεις, αλλά τόσο η ίδια όσο και ο συνολικός μηχανισμός των Βρυξελλών ελέγχονται απόλυτα από τους ευρωπαϊκούς πολυεθνικούς κολοσσούς. Κυριολεκτικά δεν υπάρχει οδηγία ή προδιαγραφή που να μην έχει βγει από τις σχετικές υπηρεσίες των πολυεθνικών ή έστω να μην έχει λάβει την έγκρισή τους. Χωρίς κανένα δημοκρατικό έλεγχο, και χωρίς την υποχρέωση να δίνουν λόγο σε κανέναν, παρά μόνο στα μεγάλα πολυκλαδικά μονοπώλια, οι επίτροποι της Κομισιόν σχεδιάζουν, επιβάλλουν και "επιτηρούν" την απόλυτη προσήλωση στο νεοφιλελευθερισμό. Διαδικασία που, δευτερογενώς αν θέλετε, μεταφράζεται σε μεγάλη υποβάθμιση, σε δορυφοροποίηση και σε ληστεία των χωρών της περιφέρειας από τις πολυεθνικές αλλά και από τις ίδιες τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες. Αυτός είναι ο πυρήνας της συγκρότησης της ΕΕ. Η αντίσταση στο νεοφιλελευθερισμό είναι αναπόσπαστα δεμένη με την προώθηση μιας γραμμής ρήξεων και ανατροπών με το πλαίσιο της ΕΕ. Πιο συγκεκριμένα:

1. Αντίσταση σε κάθε αντεργατική απόφαση ή οδηγία της ΕΕ. Μέσα σε κάθε εργασιακό χώρο αποκάλυψη του ρόλου της ΕΕ και των συνεπειών που παράγει, σε σύνδεση φυσικά με την πολιτική της κυβέρνησης. Γενικότερα επιβάλλεται η στοχοποίηση της ΕΕ. Είναι κρίσιμη η αποδόμηση του φωτοστέφανου που έχουν φτιάξει για την ΕΕ οι αστικές δυνάμεις (και στη χώρα μας) και η αποκάλυψη της ΕΕ σαν μιας λυκοσυμμαχίας του κεφαλαίου ενάντια στη ζωντανή εργασία. Σήμερα αυτό είναι πιο μαχητό και πιο κοντινό στη μέση συνείδηση, ειδικά μέσα στους αγωνιζόμενους ανθρώπους.
2. Η στοχοποίηση της ΕΕ οφείλει να βρίσκεται σε οργανική και άμεση σύνδεση με την καταγγελία της πολιτικής των κυβερνήσεων και του δικομματισμού. Οι κυβερνήσεις αποδεικνύονται καθημερινά μαριονέτες των Βρυξελών και του χρηματιστικού κεφαλαίου. Παράλληλα, είναι ο μεγάλος συνασπισμός κεντροαριστεράς και κεντροδεξιάς, που έχει χτίσει και κυβερνά αυτήν την αποκρουστική, αντεργατική και αντιλαϊκή ΕΕ. Πρέπει να κινηθούμε με την αντίληψη ότι η πολιτική κοινωνικής ασφυξίας, είτε της ΕΕ συνολικά είτε των κυβερνήσεων σε κάθε χώρα, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση. Ή θα διαλύσει τις κοινωνίες ή κάτω από μεγάλους αγώνες θα ανατραπεί.
3. Η αντιμετώπιση της αντεργατικής λαίλαπας συνδέεται άρρηκτα με την κατάργηση του διαβόητου Συμφώνου Σταθερότητας. Είναι ο βασικός θεσμικός πυλώνας του νεοφιλελευθερισμού. Είναι τρομερή πρόκληση αυτό να παραβιάζεται όταν πρόκειται για τις τράπεζες, ενώ είναι απαραβίαστο όταν πρόκειται για την επιβίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Γι’ αυτό η κατεύθυνση που προωθείται από τη σοσιαλδημοκρατία αλλά και από το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) για αλλαγή του Συμφώνου δεν είναι σωστή. Η προτασιολογία ("τι θα το αντικαταστήσει;") υπονομεύει την ανάγκη αποφασιστικής πάλης για την κατάργησή του. Οι λαοί αντιπαλεύουν την κρίση, δεν ψάχνουν "φιλικά με το σύστημα" αντίδοτα στην καπιταλιστική κρίση.

Ο αντιμεταρρυθμιτισμός, λυδία λίθος
Μέσα στους αγωνιζόμενους ανθρώπους θα γίνεται όλο και περισσότερο συνείδηση ότι ο νεοφιλελεύθερος, αντεργατικός και ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται, δεν τροποποιείται από εσωτερικές θεσμικές παρεμβάσεις στη δομή του. Μόνον ανατρέπεται. Μια "άλλη Ευρώπη", ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο μπορεί αυτή να προκύψει, είναι σαφές ότι δια της μεταρρύθμισης της ΕΕ δεν πρόκειται να προκύψει. Αυτό πρέπει σήμερα να ζυμώνεται στον κόσμο του κινήματος – κι ας μείνει προς διερεύνηση και δοκιμασία μέσα στους κόλπους του κινήματος το αν οι μεγάλες αγωνιστικές διαδρομές προς μια "άλλη Ευρώπη" θα εξελιχθούν ισόμετρα και αναλογικά παντού ή αν θα καθοριστούν από την αρχή της ανισομετρίας (απόλυτο νόμο του καπιταλισμού κατά τον Λένιν, που κατά τη γνώμη μας γίνεται πιο επίκαιρος όσο πιο στυγνός γίνεται ο ιμπεριαλισμός μέσα στην κρίση αλλά και επαληθεύεται από τις εξελίξεις πχ στη Λατινική Αμερική).

[αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Αριστερά!», φύλλο 262]

Κυριακή 22/2: Ο Ελαιώνας μας καλεί

Την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου, στις 11 το πρωί, συναντιόμαστε όλοι και όλες στον Ελαιώνα. Είναι πολύ κρίσιμη στιγμή για την οριστικά νικηφόρα έκβαση αυτού του δίκαιου και μεγάλου αγώνα, και κανείς/καμιά δεν περισσεύει!
Ραντεβού στις 11 το πρωί στο σταθμό μετρό Κεραμεικός - από εκεί θα πορευτούμε προς το μάτι του κυκλώνα... εκεί που χτίζουν... και θα καθαρίσουμε το χώρο, αλλά επίσης θα φυτέψουμε κι άλλα δέντρα.
Στη συνέχεια, γύρω στις 1.30 το μεσημέρι, θα συγκεντρωθούμε στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο, για να κουβεντιάσουμε, να ενημερωθούμε, αλλά και να φάμε και να πιούμε - αποκριάτικες στολές δεκτές!
Όλοι και όλες μαζί μπορούμε να σταματήσουμε τους μπετοφρενείς και να διεκδικήσουμε οξυγόνο για εμάς και τα παιδιά μας.
Ας στηρίξουμε τον κρίσιμο για την ποιότητα της ζωής όλων μας αγώνα της Επιτροπής Πολιτών για τη Διάσωση του Ελαιώνα!